Dertlere deva, hastalara şifa

Bizi harcayan hayat degil, bizi harcayan biziz aslinda

Bütün gün aklımızdan geçen milyonlarca düşünce var. Bu düşüncelerin temeli eğer olumsuzsa ardından gelenler de kendi gibi olumsuz devam ediyor. Sonrasında dertlenmek kaçınılmaz. Yeryüzünde yıllardır hüküm suren insan neslinin tek tek her birine mükemmel bir hayat sunuldu. Bunun doğru olduğuna inanmamız için herkesin her isteğinin gerçekleştiği, sevdiklerinin hep sağlıklı olarak yanında olduğu, hep huzur mutluluk içinde yaşayıp gittiğimiz bir dünya göstermem gerekiyor biliyorum.

Bir şeyi yanlış anladığımızı düşünüyorum

Annelerim, babalarım, kardeşlerim, arkadaşlarım, tanıdığım tanımadığım tüm insanlar. Hayat çile çekme yeri değildir, kendimize dert edinme sanatı hiç değildir. Her gün kendimize bilinçli olarak kan kusturma becerisine sahip olmak ve bu konuda çok başarılı olmak da bize hiçbir şey kazandırmıyor. Ee ne yani biz mi yapıyoruz herşeyi, biz mi dert çekmek istiyoruz, napalım iste görüyorsun bir sürü derdim var, bunları ben mi yarattım? diyorsun. Bunların cevabi sende. Sen mi yarattın, kör talihin miydi, kader miydi bunları ben bilemiyorum.
Benim bildiğim dert olarak nitelendirdiğin her konunun bana göre hayat okulundaki derslerinden biri olduğu. Dert dediğin her şey senin sınavın, ya geçeceksin ya kalacaksın. Kendine nasıl bir öğrenci olduğunu sormalısın. Daha sınava girmeden “kesin kalacağım” diyenlerden misin? Yoksa “elimden geleni yaptım, sebat ettim, çalıştım, yapabildigimin en iyisi buydu” diyenlerden mi? Elimden geleni yaptim diyenlerin mukemmel bir sagduyuya sahip oldugunu biliyorum.
Derdin oldugunu mu dusunuyorsun, biraz etrafina bak gercekten dunyadaki en buyuk dert senin mi? Mesela yuruyebiliyor musun? Sabah gunesin dogusunu gozlerinle gorebiliyor musun? Yatagini toplayabilecek gucun var mi? Aksam yemeginde keyifle yiyebilecegin 2 tas yemege sahip misin? Ya da daha fazlasina? Bence bunlardan en az birine sahipsin.

Peki neden hep mutsuz hep cok dertli hissediyosun kendini?­

Dert aramak istesem ben bulamaz miyim? Yok mu o yetenek bende, fazlasiyla varDi.
Artik bunu birakmayi sectigim gun hayatin tanimini yeniden yaptim.
Her sabah vucudumun beni uyandirmasina,
Uykum geldiginde uyuyabilme yetisine sahip olmama,
İsten eve dondugumde aksam pisirecegim yemegi dusunmeye ve o yemegi yapacak nimetlere sahip olmama,
Tapusu bende olmasa da basimi sokacak bir evim olduguna,
Yuruyebildigime, kosabildigime,
Yuregimde sahip oldugum sevgiye, merhamete, sevkate, aska her gun sukrediyorum. Hala benimle hayatta olan annelerime, babalarima, halalarima, amcalarima, kuzenlerime, kardeslerime, kan bagim olsun olmasin sahip oldugum tum yakinlarima hala hayatta olduklari icin, saglikli olduklari icin sukrediyorum.
Kaybettiklerimiz yok mu? Bu dunyadan giden, artik yanimizda olamayanlar..
Evet var, biliyoruz ki biz de kalici degiliz, ayni yere biz de varacagiz. Dert etme!
Gel biraz dusun..
kendine karsi durust ol, gercekten de diger tum insanlardan cok daha mi dertlisin? Cevabi kendine ver, bana degil.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir